Sunday, June 23, 2019

Bolton Is In Israel Conferring With Netanyahu How To Provoke US Attack On Iran Paul Craig Roberts


Bolton Is In Israel Conferring With Netanyahu How To Provoke US Attack On Iran


Bolton Is In Israel Conferring With Netanyahu How To Provoke US Attack On Iran
Paul Craig Roberts
As I posted on June 22 ( https://www.paulcraigroberts.org/2019/06/22/as-we-face-armageddon-the-western-world-is-leaderless/ ), the world still faces the danger of an attack on Iran by Washington acting as an agent of Netanyahu.  Israeli agent John Bolton is already in Israel conferring with Netanyahu.  It is a safe bet that a more serious false flag attack is being planned that will force Trump to save face by attacking Iran. https://www.rt.com/news/462505-bolton-army-ready-action/ 
If Israel and its neoconservative American agents succeed in setting the Middle East on fire, it will also be the fault of the Russian and Chinese leadership.  The Russians and Chinese could stabilize the situation by announcing a NATO-type alliance with Iran and putting military forces in the country, and by informing the criminal Netanyahu that if war breaks out Israel is the first to go.  
I am aware of the arguments that it is not Russia and China’s responsibility to protect Iran and save the world.  The problem with this view is that if a conflagration breaks out, neither Russia nor China can escape its consequences.  It would be far more intelligent for the two governments to take unified proactive measures than to be faced with having to react to a conflagration.  
The US Congress long ago decided to evade responsibility by giving up its war authority, a decision that currently rests in the hands of Bolton and Netanyahu.  The European politicians are Washington’s mindless puppets.  The only chance for world leadership resides in the Russian and Chinese governments.  Both should understand that their inaction is a form of deadly action.

Saturday, June 22, 2019

SUOMI -- Manlio Dinucci --« SODANKÄYNNIN TAITO » Keitä ovat Persianlahden öljytankkerien tuhopolttajat?


« SODANKÄYNNIN TAITO »
 Keitä ovat Persianlahden öljytankkerien tuhopolttajat?
 Manlio Dinucci




Yhdysvaltain kasvattaessa uutta jännitettä Lähi-Idässä väittämällä Iranin hyökänneen Omanin lahden öljytankkereihin, Italian varapääministeri Matteo Salvini tapasi yhden Washingtonin strategian arkkitehdeistä, ulkoministeri Mike Pompeon, ja vakuutti hänelle, että “Italia haluaa takaisin asemansa suurimman läntisen demokratian tärkeimpänä kumppanina Euroopan mantereella”. Täten hän on liittänyt Italian Washingtonin aloittamaan operaatioon.

SP -- Manlio Dinucci -- El Arte de la Guerra -- ‎¿Quién incendia petroleros en el ‎Golfo de Omán?‎

«EL ARTE DE LA GUERRA»
¿Quién incendia petroleros en el Golfo de Omán?

Mientras Estados Unidos prepara una nueva escalada de tensiones en el Medio Oriente, ‎acusando a Irán de atacar barcos cargados de crudo en el Golfo de Omán, el viceprimer ministro ‎italiano Matteo Salvini se reúne en Washington con el secretario de Estado Mike Pompeo, uno ‎de los artífices de esa estrategia, asegurándole que «Italia quiere convertirse nuevamente en el ‎primer socio europeo de la mayor democracia de Occidente». De esa manera, Salvini implica a ‎Italia en la operación que Washington ha iniciado. ‎

El «incidente del Golfo de Omán», casus belli contra Irán, es una copia al carbón del ‎‎«incidente del Golfo de Tonkín», utilizado como casus bellipara bombardear Vietnam del ‎Norte, acusado de haber atacado un barco militar estadounidense el 4 de agosto de 1964, ‎acusación que finalmente resultó falsa. ‎

En esta ocasión, un video divulgado por Washington muestra una lancha –supuestamente iraní– ‎que se acerca en pleno día al costado de un petrolero para que su tripulación recupere una mina ‎que no había estallado. Washington afirma que los iraníes querían evitar que se descubriera la ‎procedencia de la mina defectuosa –supuestamente “Made in Iran”. ‎

Con tales «pruebas», que constituyen un verdadero insulto a la inteligencia, Washington trata de ‎enmascarar el verdadero objetivo de la operación, que en realidad es parte de su estrategia para ‎hacerse con el control de las reservas mundiales de petróleo y gas y de los corredores por donde ‎circulan los recursos energéticos [1].

No es casualidad que Estados Unidos ‎tenga en la mira a Irán e Irak –el total de las reservas de petróleo de esos dos países sobrepasa ‎las de Arabia Saudita y son 5 veces superiores a las de Estados Unidos. Las reservas iraníes de ‎gas natural son 2,5 veces superiores a las de Estados Unidos. En el marco de la misma estrategia ‎estadounidense, Washington tiene también en el colimador a Venezuela, país que dispone de las ‎mayores reservas comprobadas de petróleo a nivel mundial. ‎

El control de los corredores por donde circulan los recursos energéticos es también de primera ‎importancia. Cuando acusa a Irán de querer «interrumpir el paso del petróleo a través del ‎Estrecho de Ormuz», el secretario de Estado Mike Pompeo anuncia que «Estados Unidos ‎defenderá la libertad de navegación». Dicho de otra manera, anuncia que Estados Unidos quiere ‎controlar militarmente esa zona clave para el aprovisionamiento energético, lo cual incluye el ‎aprovisionamiento de Europa, y que pretende hacerlo impidiendo en primer lugar el tránsito del ‎petróleo iraní, al cual Italia y otros países europeos no pueden acceder libremente… debido a las ‎sanciones estadounidenses. ‎

  • Irán también podría garantizar a Europa gas natural a bajo precio mediante un gasoducto ‎a través de Irak y Siria, pero el proyecto de construcción de ese gasoducto –iniciado en 2011– ‎voló en pedazos como resultado de la operación de Estados Unidos y la OTAN tendiente a ‎destruir el Estado sirio. ‎
  • Rusia también podría enviar gas natural directamente hasta Italia, desde donde ese gas sería ‎distribuido a otros países de Europa –en una operación económicamente muy ventajosa– ‎mediante el gasoducto South Stream, a través del Mar Negro. Pero la construcción de ese ‎gasoducto, que ya estaba en fase avanzada, fue bloqueada en 2014 por la Unión Europea, bajo ‎presiones de Estados Unidos, lo cual perjudicó grandemente a Italia. ‎


Pero se mantuvieron los trabajos destinados a tender un segundo gasoducto en el trayecto que ya ‎recorre el Nord Stream, lo cual convierta a Alemania en centro de redistribución del gas ruso. ‎Por otro lado, conforme al acuerdo de «cooperación estratégica entre Estados Unidos y la ‎Unión Europea en el sector energético», que data de julio de 2018, Estados Unidos ha triplicado ‎sus exportaciones de gas natural licuado hacia la Unión Europea, con Polonia como centro de ‎redistribución desde donde llegará también a Ucrania el «gas de la libertad». ‎

El objetivo de Washington es de naturaleza estratégica: perjudicar a Rusia reemplazando las ‎ventas de gas ruso a Europa con el gas estadounidense. El problema es que no tenemos ‎ninguna garantía en cuanto a los precios ni sobre por cuánto tiempo se mantendrán los envíos de ‎gas estadounidense, obtenido mediante la técnica llamada fracking, que es por cierto ‎desastrosa para el medioambiente. ‎

¿Y qué dice de todo eso Matteo Salvini? En todo caso, a su llegada a la «mayor democracia del ‎mundo occidental», Salvini afirmó orgullosamente: «Formo parte de un gobierno que, en Europa, ‎ya no se conforma con migajas.»‎
Manlio Dinucci
il manifesto, 18 de Junio de 2019

Fuente 
Il Manifesto (Italia)/Réseau Voltaire
             
Traducido al español por la Red Voltaire a partir de la versión al francés de Marie-Ange Patrizio ‎

[1] «Geopolítica del petróleo en la era Trump», ‎por Thierry Meyssan, Red Voltaire, 9 de abril de 2019.


THIERRY MEYSSAN -- SOUS NOS YEUX


Sous nos yeux

Nous commençons la publication par épisode du livre de Thierry Meyssan, Sous nos yeux. Il s’agit d’une écriture ambitieuse de l’Histoire des dix-huit dernières années à partir de l’expérience de l’auteur au service de plusieurs peuples. Ce livre n’a pas d’équivalent et ne peut pas en avoir dans la mesure où aucun autre homme n’a participé à ces événements successifs en Amérique latine, en Afrique et au Moyen-Orient aux côtés des gouvernements mis en cause par les Occidentaux.

 | DAMAS (SYRIE) 
 


JPEG - 39.7 ko
«  Tous les États doivent s’abstenir d’organiser, d’aider, de fomenter, de financer, d’encourager ou de tolérer des activités armées subversives ou terroristes destinées à changer par la violence le régime d’un autre État ainsi que d’intervenir dans les luttes intestines d’un autre État.  »
Résolution 2625, adoptée le 24 octobre 1970 par l’Assemblée générale des Nations Unies

Avant-propos de l’auteur

Aucune connaissance n’est définitive. L’Histoire, comme toute autre science, est une remise en question de ce que l’on croyait certain et qui, au regard de nouveaux éléments, se trouve modifié, voire infirmé.
Je rejette le choix qui nous est proposé entre le «  cercle de la raison  » et la «  pensée unique  » d’une part, et les émotions et la «  post-vérité  » de l’autre. Je me situe sur un autre plan  : je cherche à séparer les faits des apparences, et la vérité de la communication. Surtout, tant que des hommes tenteront d’en exploiter d’autres, je ne crois pas que les relations internationales puissent être totalement démocratiques et donc transparentes. Par conséquent, au-delà des ruses, il est par nature impossible d’interpréter avec certitude les événements internationaux lorsqu’ils surviennent. La vérité ne peut se faire jour qu’avec le temps. J’accepte l’idée de me tromper sur l’instant, mais je ne renonce jamais à remettre en cause mes impressions et à comprendre. Cet exercice est d’autant plus difficile que le monde souffre de guerres qui nous obligent à nous positionner sans attendre.
Pour ma part, j’ai pris le parti des innocents qui voient des inconnus pénétrer dans leurs villes et y imposer leur loi, des innocents qui entendent les télévisions internationales répéter le mantra selon lequel leurs dirigeants sont des tyrans et qu’ils doivent céder la place aux Occidentaux, des innocents qui refusent de se soumettre et sont alors écrasés par les bombes de l’Otan. Je revendique d’être à la fois un analyste tentant d’observer avec objectivité et un homme portant secours à ceux qui souffrent avec les moyens dont il dispose.

Friday, June 21, 2019

DANSK -- Manlio Dinucci -- « KRIGSKUNST » -- Hvem står bag brandene på olietankerne i Golfen?



« KRIGSKUNST »
Hvem står bag brandene på olietankerne i Golfen?
af Manlio Dinucci



Mens USA forberedte en ny eskalering af spændingerne i Mellemøsten ved at beskylde Iran for angrebet på olietankere i Omanbugten, mødtes den italienske vice-premierminister Matteo Salvini med en af ophavsmændene bag denne strategi i Washington, udenrigsminister Mike Pompeo og forsikrede ham om, at "Italien ønsker at genindtage dets plads som den vigtige partner på det europæiske kontinent i det største vestlige demokrati". Derved har han allieret Italien med operationen igangsat af Washington.

"Omanbugt episoden", en casus belli mod Iran, er en nøjagtig kopi af "Tonkinbugt episoden", 4. august 1964, som blev brugt som en casus belli til at bombe Nordvietnam, som blev beskyldt for at have angrebet en amerikansk torpedobåd (en beskyldning, som senere blev bevist, var falsk).

I dag viser en video, udsendt af Washington, besætningen på en påstået iransk patruljebåd fjerne en ueksploderet mine fra en olietankers skrog for at skjule dens oprindelse (fordi minen angiveligt ville bære inskriptionen "Made in Iran").

Med dette "bevis" - en veritabel fornærmelse mod vores intelligens - forsøger Washington at camouflere operationens mål. Det er en del af strategien, der sigter mod at kontrollere verdens olie- og naturgasreserver og deres energikorridorer [1]. Det er intet tilfælde, hvis Iran og Irak er i det amerikanske kikkertsigte. Deres totale oliereserver er større end Saudi Arabiens og fem gange større end USA's. Iranske naturgasreserver er ca. 2,5 gange USA's. Venezuela finder sig selv være mål for USA af den samme grund, da det er det land, som ejer de største oliereserver i verden.

Kontrollen over energikorridorerne er af største vigtighed. Ved at beskylde Iran for at forsøge at "afbryde flowet af olie gennem Hormuz strædet", meddelte Mike Pompeo, at "USA ville forsvare friheden for skibstrafik". Med andre ord meddelte han, at USA ønsker at opnå militær kontrol over dette nøgleområde med hensyn til energiforsyning, inkl. Europa, ved frem for alt at forhindre transitten af iransk olie (til hvilken Italien og andre europæiske lande i alt fald ikke har fri adgang på grund af den amerikanske embargo).

Ø  Billig iransk naturgas kunne også have nået Europa gennem en gasledning gennem Irak og Syrien. Men projektet indledt i 2011 blev ødelagt af USA/NATO operationen til ødelæggelse af den syriske stat.

Ø  Naturgas kunne også være kommet direkte til Italien fra Rusland og derfra blive distribueret til andre europæiske lande med betragtelige økonomiske fordele via South Stream ruten over Sortehavet. Men gasledningen, hvis etablering allerede var langt fremme, blev blokeret i 2014 pga. af pres fra USA og EU selv, til stor skade for Italien.

Faktisk var det produktionen gennem North Stream, som fortsatte og gjorde Tyskland til triagecentret for russisk gas. Så på basis af aftalen om det "amerikanske/europæiske strategiske samarbejde på energiområdet" fastsat i juli 2018, tredobledes amerikansk eksport af flydende naturgas (LNG) til EU. Triagecentret var i Polen, hvorfra "Freedom Gassen" blev distribueret og også nåede til Ukraine.

Washingtons formål er strategisk - for at ramme Rusland ved at erstatte russisk gas i Europa med amerikansk gas. Men vi har ingen garantier, hverken på prisen eller på tidshorisonten for amerikansk gas, der udvindes fra bituminøst skifer ved hjælp af teknikken kendt som fracking (hydraulisk frakturering), som er katastrofal for miljøet.

Så hvad har Matteo Salvini at sige om alt dette? Da han ankom til det "største demokrati i den vestlige verden", erklærede han stolt - "jeg er en del af en regering, som i Europa ikke længere er tilfreds med brødkrummerne".


[1] « Geopolitique du petrole à l’ere Trump » (Oliens geopolitik i Trumps æra) af Thierry Meyssan, Voltaire Network, 9. april 2019.

Kilde:  Il manifesto, 18. Juni 2019

Oversættelse: MV



NL -- Manlio Dinucci -- " DE KUNST VAN OORLOG " -- WIE ZIJN DE BRANDSTICHTERS VAN DE BENZINETANKERS IN DE GOLF?


" DE KUNST VAN OORLOG "
Wie zijn de brandstichters van de benzinetankers
 in de Golf?
door Manlio Dinucci


Terwijl de Verenigde Staten een nieuwe escalatie van de spanningen in het Midden-Oosten voorbereidden door Iran te beschuldigen van van het aanvallen van de benzinetankers in de Golf van Oman, ontmoette de Italiaanse vice-premier Matteo Salvini een van de ambachtslieden van deze strategie in Washington, staatssecretaris Mike Pompeo verzekerde hem dat «Italië zijn plaats zal terugwinnen als de belangrijkste partner op het Europese continent van de grootste Westerse democratien». Daarbij heeft hij Italië verbonden met de operatie die Washington heeft gelanceerd.

De «affaire rond de Golf van Oman», een casus belli tegen Iran, is een kopie van de «affaire rond de Golf van Tonkin» van 4 augustus 1964, die gebruikt werd als een casus belli om Noord-Vietnam te bombarderen, die werd beschuldigd van het aanvallen van een VS. torpedoboot (een beschuldiging die later vals/onjuist bleek te zijn).

Vandaag laat een door Washington vrijgegeven video de bemanning zien van een vermeende Iraanse patrouilleboot die een niet-geëxplodeerde mijn uit de romp van een benzinetanker verwijdert om zijn oorsprong te verbergen (omdat de mijn de inscriptie «Made in Iran») zou hebben gedragen .

Met dit «bewijs» - een ware belediging voor onze intelligentie - probeert Washington het doel van de operatie te camoufleren. Het maakt deel uit van de strategie gericht op het beheersen van de wereldreserves van olie en aardgas en hun energiecorridors [1]. Het is geen toeval als Iran en Irak zich in het vizier van Amerika  bevinden. Hun totale oliereserves zijn groter dan die van Saoedi-Arabië en vijf keer groter dan die van de Verenigde Staten. Iraanse aardgasreserves zijn ongeveer 2,5 keer zo groot als die van de VS. Venezuela is om dezelfde reden het doelwit van de VS, omdat het land de grootste oliereserves ter wereld bezit.

De controle over de energiecorridors is van kapitaal belang. Door Iran te beschuldigen van pogingen om «de stroom van olie door de Straat van Hormuz» te onderbreken, heeft Mike Pompeo aangekondigd dat «de Verenigde Staten de vrijheid van navigatie zullen verdedigen». Met andere woorden, hij heeft aangekondigd dat de Verenigde Staten militaire controle willen krijgen over dit belangrijke gebied voor energievoorziening, ook voor Europa, door bovenal de doorvoer van Iraanse olie te voorkomen (waardoor Italië en andere Europese landen in geen geval kunnen genieten van vrije toegang vanwege het VS-embargo).

Ø  Goedkoop Iraans aardgas kan Europa ook hebben bereikt via een pijpleiding die Irak en Syrië doorkruist. Maar het project, gelanceerd in 2011, werd vernietigd door de VS / NAVO-operatie om de Syrische staat te vernietigen.

Ø  Aardgas is misschien ook rechtstreeks vanuit Rusland in Italië aangekomen en van daaruit via de South Stream-route door de Zwarte Zee naar andere Europese landen met opmerkelijke economische voordelen gedistribueerd. Maar de pijpleiding, die al in in een vergevorderd stadium van bouw was, werd in 2014 geblokkeerd door de druk van de Verenigde Staten en de Europese Unie zelf, met zware vooroordelen voor Italië.

In feite was het de reproductie van North Stream die doorging, wat Duitsland tot het centrum van de triage voor Russisch gas maakte. Vervolgens, op basis van de "VS / UE strategische samenwerking op energiegebied" overeenkomst die in juli 2018 werd vastgelegd, verdrievoudigde de VS export van vloeibaar aardgas (LNG) naar de UE. Het triagecentrum lag in Polen, van waaruit het «Vrijheidsgas» werd verdeeld dat ook in Oekraïne aankwam.

De doelstelling van Washington is strategisch - Rusland pijn te doen door Russisch gas in Europa te vervangen door Amerikaans gas. Maar we hebben geen garanties, noch over de prijs, noch over het tijdskader voor Amerikaans gas dat wordt gewonnen uit de bitumineuze schalie door de techniek die bekend staat als fracking (hydraulische breuk), die rampzalig is voor het milieu.

Dus wat zei Matteo Salvini over dit alles? Toen hij in de «grootste democratie in de westerse wereld» arriveerde, verklaarde hij trots: «Ik maak deel uit van een regering die in Europa niet langer tevreden is met broodkruimels ».

il manifesto, 18 June 2019

Nederlandse vertaling:
Martien


[1] « Geopolitique du petrole à l’ere Trump », par Thierry Meyssan, Voltaire Network, 9 April 2019.



EN -- Manlio Dinucci -- "The Art of War" -- WHO ARE THE ARSONISTS OF THE PETROL TANKERS IN THE GULF?


« THE ART OF WAR »
Who are the arsonists of the petrol tankers in the Gulf?
by Manlio Dinucci


While the United States prepared a new escalation of tension in the Middle East by accusing Iran of attacking petrol tankers in the Gulf of Oman, Italian vice-Prime Minister Matteo Salvini met with one of the artisans of this strategy in Washington, Secretary of State Mike Pompeo, assuring him  that « Italy wants to regain its place as the major partner on the European continent of the greatest Western democracy ». Thereby he has allied Italy with the operation launched by Washington.

The « Gulf of Oman affair » , a casus belli against Iran, is a carbon copy of the « Gulf of Tonkin affair » of 4 August 1964, itself used as a casus belli to bomb North Vietnam, which was accused of having attacked a US torpedo boat (an accusation which was later proved to be false).

Today, a video released by Washington shows the crew of an alleged Iranian patrol boat removing an unexploded mine from the hull of a petrol tanker in order to conceal its origin (because the mine would allegedly have borne the inscription « Made in Iran »).

With this « proof » - a veritable insult to our intelligence - Washington is attempting to camouflage the goal of the operation. It is part of the strategy aimed at controlling the world reserves of oil and natural gas and their energy corridors [1]. It is no coincidence if Iran and Iraq are in US crosshairs. Their total oil reserves are greater than those of Saudi Arabia, and five times greater than those of the United States. Iranian reserves of natural gas are approximately 2.5 times those of the USA. Venezuela finds itself targeted by the USA for the same reason, since it is the country which owns the greatest oil reserves in the world.

The control of the energy corridors is of capital importance. By accusing Iran of attempting to « interrupt the flow of oil through the Straights of Hormuz », Mike Pompeo announced that « the United States will defend freedom of navigation ». In other words, he has announced that the United States want to gain military control of this key area for energy supplies, including for Europe, by preventing above all the transit of Iranian oil (to which Italy and other European countries cannot in any case enjoy free access because of the US embargo).

Ø  Low-cost Iranian natural gas might also have reached Europe by way of a pipeline crossing Iraq and Syria. But the project, launched in 2011, was destroyed by the USA/NATO operation to demolish the Syrian state.

Ø  Natural gas might also have arrived directly in Italy from Russia, and from there be distributed to other European countries  with notable economical advantages, via the South Stream route through the Black Sea. But the pipeline, already in an advanced stage of construction, was blocked in 2014 by the pressure of the United States and European Union itself, with heavy prejudice for Italy.

In fact it was the reproduction of North Stream which continued, making Germany the centre of triage for Russian gas. Then, on the basis of the « USA/UE strategic cooperation in the energy field » agreement stipulated in July 2018, US exports of liquefied natural gas (LNG) to the UE tripled. The triage centre was in Poland, from which was distributed the « Freedom Gas » which also arrived in Ukraine.

Washington's objective is strategic – to hurt Russia by replacing Russian gas in Europe with US gas. But we have no guarantees, neither on the price, nor on the time-scale for US gas extracted from the bituminous shale by the technique known as fracking (hydraulic fracturation), which is disastrous for the environment.

So what does Matteo Salvini have to say about all that? When he arrived in the «greatest democracy in the Western world », he proudly declared - «I am part of a government which in Europe is no longer satisfied with breadcrumbs».


[1] « The geopolitics of oil in the Trump era», by Thierry Meyssan, Voltaire Network
9 April 2019.

il manifesto, 18 June 2019

Translator: Pete Kimberley




índice


“Copyright Zambon Editore”

PORTUGUÊS

GUERRA NUCLEAR: O DIA ANTERIOR

De Hiroshima até hoje: Quem e como nos conduzem à catástrofe

ÍNDICE

me>

FOX NEWS

TRIBUTE TO A PRESIDENT


NA PRMEIRA PESSOA

Um auto retrato surpreendentemente sincero do Presidente da Rússia, Vladimir Putin

CONTEÚDO

Prefácio

Personagens Principais em 'Na Primeira Pessoa'

Parte Um: O Filho

Parte Dois: O Estudante

Parte Três: O Estudante Universitário

Parte Quatro: O Jovem especialista

Parte Cinco: O Espia

Parte Seis: O Democráta

Parte Sete: O Burocrata

Parte Oito: O Homem de Família

Parte Nove: O Político

Apêndice: A Rússia na Viragem do Milénio





Pigeon's comment: I'm very lucky to have the chance to meet my leader
 ...


Daniele Ganser

Açores


Subtitled in EN/PT

Click upon the small wheel at the right side of the video and choose your language.


xmas





“Glory to God in the highest,

and on Earth

Peace, Good Will toward men.”

This Christmas, Give Peace